آیندۀ استراتژی نظامی آمریکا
آیندۀ استراتژی نظامی آمریکا
درغیاب متحدان و دوستان
آمریکااکنون بخشی ازقدرت نرم خود وتوانائی شکل دهی به دستورکارامنیتی درمناطق کلیدی جهان راازدست داده است. روابط پرتنش بامتحدان وشرکاء ، چالشهائی رابرای برنامه ریزان عملیات نظامی آمریکا ایجاد کرده واین کشوررا واداربه مصالحه های دشوار درآینده خواهد نمود. این کشور درعین حال مجبوراست همیشه یک چشم خود رابرعملکرد چین وروسیه بدوزد.
آمریما درجریان جنگ اول خلیج فارس(1990) ، توانست یک ائتلاف بزرگ بین المللی راعلیه صدام حسین درقالب عملیات " طوفان صحرا" شکل دهد. یک دهه بعد ، درپی حملات تروریستی 11 سپتامبر ، آمریکا بازهم توانست این ائتلاف بین المللی را برای " جنگ باترور " تشکیل دهد وسپس ازآن برای حمله به افغانستان وعراق ونیز مبارزه باداعش استفاده نماید. بنابراین ، ائتلاف سازی الگوی سنتی آمریکا برای همکاری با قدرتهای منطقه ای وجهانی بوده است. اما درجنگ اخیر آمریکا واسرائیل باایران ، این الگو به فراموشی سپرده شد وجنگی تقریباً یکجانبه علیه ایران آغازگردید. ازهمان ابتداء ، اغلب کشورهای عربی ، بویژه اعضای شورای همکاری خلیج ، بااین جنگ مخالف بودند وتقاضای کمک ترامپ ازکشورهای اروپائی نیزبی جواب ماند تاجائیکه او رسماً عملکرد اروپائیها را "مایوس کننده " خواند.اروپائیهاازخود می پرسند که چراباید به کمک کشوری بشتابند که که قلمروی آنها (گرینلند) رامورد تهدید قرارداده وتعرفه های رنگارنگ براقتصادآنها تحمیل کرده است؟ مسدود شدن تنگۀ هرمز نیزضربۀ سنگین دیگری برمتحدین آمریکا وارد آورد که نه شروع کنندۀ جنگ بودند ونه دراین مورد باآنها مشورت شده بود. " کایاکالاس " (Kaya Kallas) مسئول سیاست خارجی اروپا ، صریحاً گفت که " این جنگ ، جنگ اروپانیست."
بدین ترتیب ، نقش رهبری جهان که ایالات متحده پس ازجنگ جهانی دوم ایفاء می کرد ، بسیارکمرنگ شده وصدای این کشوردرمجامع بین المللی ضعیف شده است. اکنون شراکتهای جدید امنیتی بدون حضورآمریکا درحال شکل گیری است. پیمان دفاعی پاکستان – عربستان وتوافق فرانسه وبریتانیا درمورد همکاریهای نظامی هسته ای ، ازآن جمله اند. درهمین حال ، قطع ناگهانی وبی هدف کمکهای توسعۀ آمریکا توسط ترامپ ، باعث بی اعتمادی جنوب جهانی گردیده وفرصتی برای رقبای این کشورفراهم آورده تا جای خلاء ایجاد شده راپرکنند. فقدان اعتماد وحمایت ازسوی متحدان ، عملیات نظامی آمریکا رادرآینده پیچیده تر خواهد کرد. درگذشته آمریکا می توانست بااستفاده از حریم هوائی متحدان ، ازپایگاههائی چوت "روتا " درنزدیکی جبل الطارق اسپانیا وپایگاه مشترک آمریکا وبریتانیا در " دیه گوگارسیا" دراقیانوس هند ، برای عملیات نظامی خود استفاده کند. امادرجریان جنگ اخیرخلیج فارس ، بریتانیا درابتداء بادسترسی نظامی آمریکا به دیه گوگارسیا برای حمله به ایران مخالفت کرد واسپانیا نیز حریم هوائی خود را به روی جنگنده ها وهواپیماهای سوخت رسان آمریکابست. دراروپا نیزمقامات اتریشی ، فرانسوی، یونانی ، ایتالیائی وسوئیسی نیزمحدودیتهائی رابرای پروازها برفراز آسمان خود اعمال نمودند. اکنون دیگربرنامه ریزان دفاعی آمریکا نمی توانند دسترسی به بنادر وپایگاههای متحدین خودرا تضمین شده فرض کنند. همچنین دسترسی به اطلاعات متحدین نیزمسلم نیست. اوائل سال 2026 ، افسران اطلاعاتی بریتانیا وکانادا ، اشتراک گذاری اطلاعات باآمریکا رامتوقف یامحدود کردند وعلت آنرا هدف قراردادن غیرنظامیان کارائیب بااستفاده ازاین اطلاعات ، عنوان نمودند. دهه هابود که شراکتهای اطلاعاتی مانند " پنج چشم " ( آمریکا ، استرالیا ، کانادا ، نیوزیلند، وبریتانیا ) اطلاعات آمریکا راتقویت می کردند. اماباکاهش اخیراعتماد ، این همکاری تضعیف شده است. نتیجه این خواهد شد که همزمان بانیازبه تایید بیشتراطلاعات درعصرهوش مصنوعی وجنگ اطلاعاتی ، اعتماد به ارزیابیهای اطلاعاتی آمریکا ازدست برود.
ازسوی دیگر ، عملیات نظامی اخیر علیه ایران نشان داد که ذخائرمهمات آمریکا بی پایان نیست. طی قریب به هفت هفته جنگ ، ارتش آمریکا ازبیش از یکچهارم موشکهای " تام هاوک " ونیمی از دفاع موشکی ارتفاع بالا ونیزدفاع موشکی " پاتریوت " خود استفاده کرد که جایگزینی آنها به سرعت امکانپذیرنیست. به ناچار آمریکا دراین جنگ ، مجبورشد منابع ارزشمند خود راازشبه جزیرۀ کره به خاورمیانه منتقل نماید. یک هواپیمای سوخت رسان نیز درجریان این نقل وانتقالات سقوط کرد وشش قربانی گرفت. فراترازمهمات ، آمریکاباید همزمان برروی پلتفرمهای گرانقیمت وفناوریهای نوظهورنیز سرمایه گذاری کند. ترامپ برای سال مالی 2027 مبلغ 5/1 تریلیون دلاربودجۀ نظامی درخواست کرده که ممکن است تخصیص آن ، تحت فشارکسری بودجه ویا اولویت برخی هزینه های داخلی ، میسّرنگردد. ازسوی دیگر آمریکا نمی تواند برای شکست رقبای اصلی خود آماده شود درحالیکه همزمان برای جنگ درگرینلند ، خاورمیانه وکارائیب آماده می شود. اگرآمریکا بخواهد دردنیای پررقابت امروز ، بیشترین بهره را ازنیروی نظامی خود ببرد، بناچارباید اعتماد ازدست رفتۀ متحدان وشرکای خود رادوباره جلب نماید.