محدودیت قدرت سخت
محدودیت قدرت سخت
قدرت سخت ، نامحدود نیست. جنگ اخیرخاورمیانه نشان داد که اجرای عملیات " ارادۀ مطلق " درونزوئلا ودستگیری رهبراین کشور ، باتلاش برای تغییر جغرافیای قدرت دریک منطقه – آنهم ازفاصلۀ دور ، تفاوت بسیاردارد. نتایج عملیات " خشم حماسی " ، نه تنها محدودیت نیروی نظامی راآشکارکرد بلکه هرج ومرجی راموجب گردید که قوانین قدیمی بازی ( باوجود همۀ نواقصش) مهارمی کرد.
حفظ آزادی دریاها وآبراههای بین المللی همیشه یکی ازپایه های اساسی نظم بین المللی وماموریت اصلی نیروی دریائی آمریکا دردوران پس ازجنگ جهانی بوده است. این موضوع ، همیشه موجب نگرانی آمریکا درخاورمیانه بوده واین کشورکه خاطرۀ تلخ جنگ نفتکشها درخلیج ( دهۀ 1980) راهنوزبه یاددارد، اکنون خود رامجبورمی بیند که یکباردیگربرای بازگشائی تنگۀ هرمز ، بایک قدرت منطقه ای به مذاکره بنشیند. نتیجۀ این مذاکره هرچه باشد ( توافق یاعدم توافق ؛ آتش بس یاجنگ ؛ بازیابسته بودن هرمز) ، یک چیزمسلم است وآن اینکه تمایل به تغییرقوانین بازی، یک چیزاست وپیروزی درآن ، چیزی دیگر !